Nasz przewodnik po Toskanii i Umbrii

Ponad 20 tys. sprzedanych egzemplarzy

Anna Goławska, Grzegorz Lindenberg "Toskania i Umbria. Przewodnik subiektywny" Cis, Italianna, 2015 r.  
Toskania i Umbria. Przewodnik subiektywny

Nasz najnowszy przewodnik "Toskania i Umbria. Przewodnik subiektywny" (2015 r.) kupicie bezpośrednio u nas - piszcie na adres golawska.anna@gmail.com. Na życzenie możemy wpisać dedykację. Cena książki wraz z przesyłką - 30 zł.

Przewodnik jest dostępny też w wersji na tablety i smartfony.

Pierwszy przewodnik po Toskanii wydaliśmy w 2006 roku ("Toskania. Przewodnik subiektywny", Nowy Świat). Od tego czasu odbyliśmy wiele podróży nie tylko do Toskanii, ale i do Umbrii, Apulii, Kalabrii, Lacjo, Marche, poszerzając naszą wiedzę i doświadczenia. W 2015 roku ukazało się już piąte wydanie przewodnika ("Toskania i Umbria. Przewodnik subiektywny", Italianna, Cis), zaktualizowane i uzupełnione.

W 2010 roku wyszła też nasza książka o wyprawach na południe ("Włochy. Podróż na południe", Nowy Świat).

Fragmenty przewodnika:

"Nie mam pojęcia, ile jest w Toskanii zabytków. Samych tylko kościołów romańskich naliczono tu ponad 4500. Podobno region posiada więcej dzieł sztuki niż jakiekolwiek państwo (tak, tak, państwo) na świecie. Z pewnością nie da się wszystkiego zobaczyć i zapamiętać, nawet gdy odwiedza się tę krainę co roku, przez wiele lat. To stanowi dodatkowy urok; zawsze znajdzie się coś, czego się jeszcze nie widziało.

Co oczywiste, Toskania jest regionem wyjątkowo turystycznym, doskonale przygotowanym dla odwiedzających. Nie ma tu miejsc nietkniętych ludzką,  niezmordowaną stopą i aparatem fotograficznym. Nikt tego jednak nie oczekuje. Według danych włoskiego Istituto Nazionale di Statistica do Toskanii przyjeżdża ponad 10 milionów turystów rocznie, w tym mniej więcej połowę stanowią Włosi i połowę turyści zagraniczni; najwięcej jest Amerykanów – ponad 500 tysięcy, Polaków – około 35 tysięcy. W całej Toskanii znajduje się około 3 tysięcy hoteli, ponad 200 kempingów, 5 tysięcy mieszkań i pokoi do wynajęcia, 4 tysiące apartamentów w gospodarstwach agroturystycznych, 42 schroniska młodzieżowe. W sumie na turystów czeka około 500 tysięcy łóżek. I to wszystko mieści się na 23 tysiącach km2, czyli na obszarze zbliżonym do powierzchni naszego województwa warmińsko-mazurskiego.

Stałych mieszkańców Toskania ma około 3,5 miliona. Guido Piovene, włoski pisarz i dziennikarz, który w latach pięćdziesiątych na zlecenie radia podróżował i opisywał Włochy, stwierdza autorytatywnie, iż Toskańczyków cechuje w pierwszym rzędzie oschłość usposobienia. (...) Toskańczyk jest daleki od gadulstwa, nie lubi odgrywać komedii ani dla zabawy, ani dla ułatwienia sobie życia. W przeciwieństwie do swoich współziomków z innych części Włoch nie tworzy mitów o sobie, a nawet ucina wszelką retorykę wokół siebie zwięzłymi słowami, a częściej jeszcze milczeniem. Jego sposób mówienia jest wstrzemięźliwy, suchy, szkicowy. Nawet gdyby dało się potwierdzić prawdziwość takiego uogólnienia lub też jej zaprzeczyć, nie leży to w mocy turysty na kilkunastodniowych wakacjach."

 

"Val d’Orcia należy do najpiękniejszych regionów Toskanii. Krajobraz wypełniają ogromne pofałdowane pola pszenicy. Latem są złotawe, aż chrzęszczące od suchego upału, jesienią ziemia przeorana w szerokie skiby przybiera kolory brązowe, rude, czerwonawe. Wiją się tu blade wstążki dróg, na jednym ze stoków przysiadł gaj szarych, drobnych oliwek, a nieco dalej rząd strzelistych cyprysów wspina się łagodnym zboczem jak dziwna procesja. Kiedy się wyjrzy z Pienzy na południe – tak, właśnie wyjrzy jak z okna – można się zachłysnąć widokiem. Jeśli kiedyś oglądaliście typowy kalendarz z toskańskimi pejzażami, to znaczy, że widzieliście Val d’Orcię. W każdej takiej publikacji znajduje się przynajmniej kilka zdjęć tego podregionu. Do obiektów absolutnie obowiązkowych należy kapliczka Cappella di Vitaleta na wzniesieniu w środku pola, widoczna z drogi między Pienzą a San Quirico. Inny to kamienna farma (nie pamiętam dokładnie, gdzie się znajduje, gdzieś na południe od Pienzy), do której wiedzie wyjątkowo długa aleja obsadzona cyprysami, przypominająca ogon gigantycznej, śpiącej jaszczurki.

Im dalej na południe, tym dolina rzeki Orcia robi się bardziej dzika, bezludna i surowa. Na całym jej obszarze utworzono Parco Artistico Naturale e Culturale della Val d’Orcia dla ochrony historii, kultury i przyrody regionu. Szczególną troską otacza się krajobraz, który przetrwał od czasów odrodzenia w niemal niezmienionej postaci, znanej nam z opisów literackich oraz renesansowego malarstwa."

Toskania przewodnik
Toskani i Umbria. Przewodnik
Przewodnik subiektywny. Toskania, Umbria i okolice
Toskania i Umbria. Przewodnik 2013
Włochy. Podróż na południe